Οφειλόμενη απάντηση στη ΝΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Σαν… έτοιμη από καιρό, η Νομαρχιακή Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ Νοτίας Δωδεκανήσου ή κάποια τουλάχιστον από τα μέλη της, περίμεναν να επιτεθούν στην εφημερίδα ΡΟΔΙΑΚΗ. Έψαχναν μήνες πολλούς να βρουν ως φαίνεται αφορμή να το κάνουν. Η αφορμή, δόθηκε –τάχα- από επιστολή που απέστειλε στη Ροδιακή πρόσφατα ο κος Σπύρος Κατσούρης. Μια επιστολή, το περιεχόμενο της οποίας χαρακτηρίστηκε απαράδεκτο,  προσβλητικό και ρατσιστικό, γεγονός για το οποίο η ΝΕ συνεδρίασε και αποφάσισε να ζητήσει την αυτεπάγγελτη δίωξη της Εισαγγελίας Ρόδου! Οι συντάκτες της επιστολής, αγνόησαν δύο σημαντικές παραμέτρους:Η πρώτη είναι ότι τη θέση της ΡΟΔΙΑΚΗΣ, τη διαμορφώνουν αποκλειστικά και μόνο οι δημοσιογράφοι και οι εκδότες της. Για το συγκεκριμένο ζήτημα, παραθέτουμε το πιο πρόσφατο σχόλιό μας, με τίτλο ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΡΟΔΟ ΜΑΣ, όπου εκεί καταγράφεται η θέση της «Ρ», αναφορικά με το μεταναστευτικό. Κι επειδή είμαστε σίγουροι ότι θα «διέλαθε» πιθανόν της προσοχής τους, παραθέτουμε τον σύνδεσμο κι ένα μικρό κομμάτι: http://www.rodiaki.gr/article/356382/perhfanoi-gia-th-rodo-mas«…Κόντρα στον παραλογισμό που είδαμε να αναπτύσσεται σε άλλες περιοχές της χώρας μας για την τοποθέτηση προσφυγόπουλων στα σχολεία μας, η Ρόδος και η κοινωνία της, απέδειξε για μια ακόμα φορά ότι δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Πάνω από 15 είναι συνολικά τα προσφυγόπουλα που έχουν ενταχθεί αυτές τις μέρες σε σχολεία του νησιού μας και παρακολουθούν κανονικά τα μαθήματα, μαζί με τα ροδιτάκια δίπλα – δίπλα στα ίδια θρανία.Σε άλλα τόσα υπολογίζονται εκείνα που παρακολουθούν τα μαθήματα που παραδίδονται υπό την εποπτεία του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Ρόδο, μέσα στον καταυλισμό κοντά στο λιμάνι της Ρόδου. Ούτε σύλλογοι γονέων συνεδρίασαν, ούτε τάγματα… μαυροφορεμένων αντέδρασαν, ούτε… φορείς ανησύχησαν, ούτε ειδικές συσκέψεις έγιναν, για να μπορέσει να γίνει αυτό που επιτάσσουν οι άγραφοι κανόνες της ανθρωπιάς και της ηθικών αξιών. Όλα έγιναν όπως έπρεπε. Συνετά, αθόρυβα και συντονισμένα. …Περήφανοι. Έτσι μόνο μπορούμε να αισθανόμαστε ως κάτοικοι αυτού του νησιού.Για την ιστορία μας, τον πολιτισμό μας και τις ανοιχτές αγκαλιές που απλόχερα μοιράζουμε. Με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας μας.» Το  παραπάνω κομμάτι αποτελεί την επίσημη θέση της εφημερίδας μας.Η δεύτερη παράμετρος, ότι με τις θέσεις του κ. Σπύρου Κατσούρη και του κάθε Κατσούρη, προφανώς και δεν συμφωνούμε, αλλά ωστόσο ακολουθούμε μια πάγια αρχή εδώ και δεκάδες χρόνια, ότι δηλαδή τα υπογεγραμμένα άρθρα αναγνωστών ή συνεργατών μας, δεν εκφράζουν σε καμία περίπτωση και την ΡΟΔΙΑΚΗ, παρά μόνο τους ίδιους τους υπογράφοντες. Αναγράφεται συγκεκριμένα μεταξύ άλλων κάτω από χιλιάδες άρθρα που έχουν δημοσιευθεί στην ηλεκτρονική μας έκδοση: «…Θεωρούμε ότι ο κάθε αναγνώστης έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή..» Σε ότι αφορά την ιστορία της ΡΟΔΙΑΚΗΣ, την οποία επικαλούνται ορισμένα από τα μέλη της ΝΕ του ΣΥΡΙΖΑ, να σημειώσουμε ότι όλοι εμείς που εργαζόμαστε σήμερα στην εφημερίδα που  συμπλήρωσε 101 χρόνια είμαστε εξαιρετικά περήφανοι.  Η εφημερίδα σφραγίστηκε από τη φασιστική ιταλική κατοχή  και τους ντόπιους συνεργάτες τους για τις θέσεις και τις απόψεις της, ενώ την περίοδο της Χούντας, τόσο οι αείμνηστοι Στέλιος Κωτιάδης και Σάββας Τσοπανάκης όσο και δημοσιογράφοι της, (Γιώργος Ζαχαριάδης, Σπύρος Παγκάς) σύρονταν καθημερινά από το καθεστώς των  συνταγματαρχών και των τοπικών συνεργατών τους, στα… κελιά της λογοκρισίας, στα δικαστήρια και στις αλλεπάλληλες διώξεις, επειδή δεν… «συμμορφώνονταν προς τα υποδείξεις…» Εμείς, είμαστε περήφανοι όμως  και για το σήμερα. Για το ότι επιβιώνουμε χωρίς δάνεια, χωρίς… κομματικές ενέσεις, χωρίς επιχορηγήσεις, καθαρά και διάφανα, χωρίς να προσκυνάμε κανέναν.Για το ότι λογαριασμό δίνουμε μόνο στους αναγνώστες μας. Και για την ιστορία, η ΡΟΔΙΑΚΗ είναι από τις ελάχιστες επαρχιακές εφημερίδες, που αντλεί στο 80% των εσόδων της, που ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ετησίως από την αληθινή και ελεύθερη αγορά. Μεγάλη εντύπωση μας δημιουργεί τέλος, η σπουδή των μελών […]